IK ZIE: Een zanderig wandelpad langs de duinenrij, in de volksmond bekend als "Witte Berg".
Zandduin met podsolbodemprofiel
Het wandelpad slingert idyllisch de hoge zandduin op en volgt de duinrug met verschillende bochten. In de volksmond wordt deze duin ook wel "Witte Berg" genoemd. De landweg die naar het bosgebied leidt, heet kortweg "Düne".
Het zand waaruit ooit deze duinen zijn gevormd, is na de laatste ijstijd hier in het Eemsdal gestuwd en kan enorme proporties aannemen. Na het einde van de Weichselien-ijstijd, ruim 10.000 jaar geleden, begon de bodemontwikkeling en de herbevolking van het land met planten en dieren. De zogenaamde podzolen ontstonden op de zandgrond door chemische migratieprocessen van humuszuren en ijzerverbindingen. Dit zijn lichte bodems met een uitgespoelde bovenste bodemhorizon en diepere, intenser gekleurde uitspoelhorizons. In dergelijke gevallen kunnen ijzer- en aluminiumoxideverbindingen zo verrijkt zijn dat ze lokaal een sterk geconsolideerd gesteente vormen. Bij plaatselijke, dikke en sterk verdichte gesteenten kan het water niet meer wegstromen. Dit proces was de voorwaarde voor het ontstaan van het veengebied, dat zich in het westen bevindt als het Bourtanger Moor.
Hier op het wandelpad kunt u een goed beeld krijgen van de zanderige podsol zonder dat u met een schop een profiel hoeft te graven. Op het uitgesleten pad zijn de voor dergelijke zandsoorten typische sporen van podzolvorming te zien: men ziet het lichte duinzand met daarop de donkere, uitspoelende humus en de nauwelijks verteerde naaldstrooisellaag. Wat betekent dit voor de planten op de duin? Als je goed kijkt, kun je aan de vegetatie zien welke omstandigheden hier heersen: typische zuurindicatoren zijn aanwezig, omdat zandgronden weinig kalk bevatten en een gering buffervermogen hebben. Bovendien komt er bij de ontbinding van naaldafval, die hoofdzakelijk door schimmels plaatsvindt, zuur vrij. In het naaldstrooisel is een groot deel van de voor de bosgroei belangrijke voedingsstoffen, zoals kalium, calcium en vooral stikstof, organisch gebonden en daardoor niet beschikbaar voor de planten. Daarom zijn op de bosbodem onder de dennenbomen slechte graslanden en zuurindicatoren te zien. Blauwe bessen en dichte gazons met harig gras zijn kenmerkend voor zulke locaties.
Zandduin met podsolbodemprofiel
Het wandelpad slingert idyllisch de hoge zandduin op en volgt de duinrug met verschillende bochten. In de volksmond wordt deze duin ook wel "Witte Berg" genoemd. De landweg die naar het bosgebied leidt, heet kortweg "Düne".
Het zand waaruit ooit deze duinen zijn gevormd, is na de laatste ijstijd hier in het Eemsdal gestuwd en kan enorme proporties aannemen. Na het einde van de Weichselien-ijstijd, ruim 10.000 jaar geleden, begon de bodemontwikkeling en de herbevolking van het land met planten en dieren. De zogenaamde podzolen ontstonden op de zandgrond door chemische migratieprocessen van humuszuren en ijzerverbindingen. Dit zijn lichte bodems met een uitgespoelde bovenste bodemhorizon en diepere, intenser gekleurde uitspoelhorizons. In dergelijke gevallen kunnen ijzer- en aluminiumoxideverbindingen zo verrijkt zijn dat ze lokaal een sterk geconsolideerd gesteente vormen. Bij plaatselijke, dikke en sterk verdichte gesteenten kan het water niet meer wegstromen. Dit proces was de voorwaarde voor het ontstaan van het veengebied, dat zich in het westen bevindt als het Bourtanger Moor.
Hier op het wandelpad kunt u een goed beeld krijgen van de zanderige podsol zonder dat u met een schop een profiel hoeft te graven. Op het uitgesleten pad zijn de voor dergelijke zandsoorten typische sporen van podzolvorming te zien: men ziet het lichte duinzand met daarop de donkere, uitspoelende humus en de nauwelijks verteerde naaldstrooisellaag. Wat betekent dit voor de planten op de duin? Als je goed kijkt, kun je aan de vegetatie zien welke omstandigheden hier heersen: typische zuurindicatoren zijn aanwezig, omdat zandgronden weinig kalk bevatten en een gering buffervermogen hebben. Bovendien komt er bij de ontbinding van naaldafval, die hoofdzakelijk door schimmels plaatsvindt, zuur vrij. In het naaldstrooisel is een groot deel van de voor de bosgroei belangrijke voedingsstoffen, zoals kalium, calcium en vooral stikstof, organisch gebonden en daardoor niet beschikbaar voor de planten. Daarom zijn op de bosbodem onder de dennenbomen slechte graslanden en zuurindicatoren te zien. Blauwe bessen en dichte gazons met harig gras zijn kenmerkend voor zulke locaties.
Gut zu wissen
auteur
Internationaal natuurpark Bourtanger Moor-Veenland
Bestelling lager 1
D-49716 Meppen
Organisatie
Internationaal natuurpark Bourtanger Moor-Veenland
In de buurt
