HAR028 - Liefdesbeuk

IK ZIE: Een grote beuk aan de rand van het pad, vlakbij wandelknooppunt 2


Een beuk als symbool van liefde

Op 26 juli 1937 kerfde Bernhard Kappen, een oud-lid van de plaatselijke historische vereniging en “Wesuweer Original”, zijn naam en die van zijn toekomstige vrouw in de beuk langs de weg van Gut Düneburg.
Beukenbomen zijn vanwege hun gladde bast bijzonder geschikt om een ​​naam te vereeuwigen. Deze boom getuigt nog steeds van de liefde van het echtpaar, zelfs lang na hun dood. De beuk wordt gezien als een schenker van leven en een symbool van langdurige duurzaamheid. Bernhard Kappen lijkt een uitstekende keuze te hebben gemaakt met zijn liefdesbelofte. Omdat bomen van bovenaf groeien, schuift het vereeuwigde hart tijdens het leven van de boom minimaal enkele centimeters naar boven.
Bij alle bomen bevindt zich onder de schors het zogenaamde cambium; dit is de dunne laag tussen de schors en het hout. Het is de enige scheidingslaag van de stengel. Aan de buitenkant vormt het bast en aan de binnenkant houtcellen. De bast geleidt suikeroplossingen door de boom via geleidende paden. Als er een hart in de bast wordt gekerfd, zijn de sneden te klein om blijvende schade aan de boom te veroorzaken. Als de bast slechts oppervlakkig beschadigd raakt, vormt de boom in de volgende groeifase nieuwe cellen en groeit de wond te veel. Zo blijven de tekenen van liefde jarenlang in de boom zichtbaar.