MEP019 - witte doornen in het paradijs

IK ZIE: “Meidoorn in het Borken Paradijs in een oud weidebos met schraal grasland...”
 

Meidoorn in het Borken-paradijs

In het oude Hudewald in Borkener Paradies groeien op de arme zandgrond veel meidoornbomen. Grazende dieren mijden de bomen vanwege de doornen, zodat de doornige struiken zich tussen de oude, knoestige eiken kunnen verspreiden.
 
In de lente schitteren de linten van de witbloeiende meidoornstruiken. Hun bloesems betoveren met hun betoverende geur en lijken voor de toeschouwer op witte wolken, dicht op elkaar gepakt in hun schermen. Ook in de herfst is het uitzicht op de felrode rozenbottels prachtig.
 
Een populaire naam voor de plant is meidoorn. Naast de naam van de plant heeft meidoorn nog een andere betekenis: het verwijst naar de afbakening van eigendommen, woningen of locaties. In deze context is de term meidoorn afgeleid van “bescherming van de meidoorn”. Zelfs in de Steentijd, toen mensen sedentair gingen leven, omringden ze hun woningen, tuinen en open plekken met hagen van doornige planten zoals meidoorn, sleedoorn, vuurdoorn en wilde rozen. De grazende dieren beten de planten herhaaldelijk in de doornloze scheuttoppen, zodat er in de loop der jaren dichte, doffe en ondoordringbare doornhagen ontstonden, de zogenaamde hags. Deze hekken dienden ter omheining van de grazende dieren, maar voorkwamen ook dat ongewenste bezoekers, zoals hongerige wilde dieren, stropers en dieven, binnenkwamen. Zelfs demonen, heksen en andere monsters bleven weg van de boerderij vanwege de heg. In plaats daarvan was het de thuisbasis van goede feeën, die het huis en de boerderij beschermden. Ter ere van hen werden draden, wol en kleine geschenken in de heggen gevlochten. Zo werd de meidoorn het symbool van bescherming en veiligheid op de boerderij. Er werd gezegd dat de doornenhaag van Doornroosje van meidoorn was gemaakt en het spinrag van hard meidoornhout. Hierdoor vielen zij en haar koninkrijk in een diepe slaap.
 
De genezende eigenschappen van meidoorn waren al bij de oude Grieken bekend. Dioscorides, een Griekse arts, beschreef het gebruik ervan al in de eerste eeuw na Christus als medicijn. De moderne geneeskunde beschouwt de effectiviteit ervan als bewezen bij het zogenaamde ouder wordende hart, dat wil zeggen bij een afnemende hartprestatie en de daaruit voortvloeiende lage bloeddruk. Wetenschappers hebben ontdekt dat de plant zogenaamde procyanidinen bevat. Bij regelmatig gebruik gedurende een langere periode (minimaal 6 weken) hopen de procyanidinen zich op in de hartspiercellen en verbeteren daar de stofwisseling. Ze bevorderen bovendien de bloedtoevoer naar de kransslagaders, wat helpt bij het voorkomen van hartaanvallen, omdat ze de zuurstoftoevoer ondersteunen. Het motto is mensen helpen zichzelf te helpen. Want een betere stofwisseling zorgt voor een betere toevoer van voedingsstoffen en zuurstof naar het hart. Hierdoor verbetert de hartfunctie, komt de bloeddruk in balans en neemt de pompkracht van het hart toe. Uiteraard dient de aanvraag te gebeuren na overleg met de arts!
Naast het gebruik als hartremedie zijn de vruchten ook erg gezond: een compote van rozenbottels is heel rijk aan vitaminen, smaakt zuurzoet en ook erg melig. Daarom worden rozenbottels vaak met andere vruchten gemengd, vooral omdat ze dan een goede gel vormen. Een papje gemaakt van rozenbottelschillen diende als ‘voedsel voor de armen’. En dat niet alleen: het gedroogde vruchtvlees rekte het meel uit bij het bakken van brood en de zaden werden gebruikt om koffievervangers te maken.