TWI046 - Waar dwaallichten lokken (Audiostation)

"Het is griezelig om over de heide te lopen" – de heide als een mystieke plek

Het heidegebied is noch land noch water, een overgangs- en doorgangsplaats naar het rijk van goden en demonen. Daarom werd het heidegebied ook gebruikt als offerplaats, vaak voor het kostbaarste offer dat men aan de goden kon brengen: mensenoffers. Geesten en zondige, rusteloze zielen werden eveneens naar het heidegebied verbannen. Het werd ook beschouwd als een schuilplaats voor allerlei aardse schurken. 

Noch je ogen, noch je voeten zijn hier te vertrouwen, tenminste zo lijkt het voor de oningewijden. Gevaar loert overal; een afschuwelijk, slurpend en klappend gat kan gretig zijn gorgelende, tandeloze muil openen, je grijpen en je stevig vasthouden, waardoor je uiteindelijk volledig wordt verslonden. 

Vooral 's nachts, wanneer de duisternis invalt, verdwijnt alle veiligheid, alle zekerheid. Verraderlijke, onduidelijke geluiden lijken van alle kanten te komen; sommige lijken zelfs uit de grond te komen. Mist stijgt op en bedekt de grond als een lijkwade, en zodra de wind opsteekt, drijft die in flarden langs je heen. Alles lijkt verlaten en chaotisch, dreigende, loerende schaduwen bewegen zich overal. Begaanbaar of onbegaanbaar, de ene verbergt zich in de andere. Je begrijpt dat het heidegebied niet wil dat je vertrekt. 

Laat u vooral niet verleiden door een glimpje licht dat langzaam over de heide dwaalt. Dat is geen goedbedoelende turfsteker die naar u op zoek is, noch het licht van een knus huisje. Nee, dat is een dwaallicht dat u diep de heide in lokt. Wees niet zo dwaas om het te volgen!