Grenssteenroute

Deze fietsroute is, in de ware zin van het woord, een grensbeleving en een reis naar het verleden van de Duits-Nederlandse buurt.

Enkele generaties geleden bestond deze regio uit verschillende kleine staten. Er werden voortdurend nieuwe territoriale claims ingediend. De eerste grensverdragen brachten duidelijkheid in deze situaties. En voor de inwoners van de regio vormden deze verdragen een duidelijke markering: grensstenen hebben de grens aangegeven, in sommige gevallen al meer dan 200 jaar.

Tegenwoordig kunnen de twee lussen tussen het havenstadje Haren in het noorden en de voormalige nederzetting Twist in het zuiden, gelegen op de heide, zonder grenzen worden verkend. De route beslaat een totale afstand van 67 kilometer en is gemarkeerd met een fietsnummer. Langs de route zijn aan beide zijden geselecteerde grensstenen te vinden en in het natuurpark Bourtanger Moor zijn er inmiddels meer dan 100 informatiepunten die de geschiedenis van deze overblijfselen uit het verleden toelichten.

Het begin- en eindpunt van de acht-vormige fietsroute is de grootste schaapskooi van Nederland, gelegen aan de rand van Weiteveen. De "Schaapskooi" herbergt meer dan 1.000 schapen en ruim 100 runderen, die grazen in natuurgebied Bargerveen en met hun eetlust bijdragen aan de bescherming van dit unieke natuurlandschap. Het natuurgebied beslaat meer dan 2.000 hectare en is een van de laatste overgebleven plekken met levend hoogveen, aangezien het bijzondere veenmos dankzij vernattingsinspanningen nog steeds in bepaalde delen van de Bargerveen groeit.

De route voert fietsers langs de grensroute, door het heidegebied tussen Nieuw-Schoonebeek en Schöninghsdorf, langs vier grensstenen. Deze zijn gemakkelijk te missen als het gras aan weerszijden van het pad hoog staat. Daarom geven we hier onze tips voor alle stenen langs de grensroute:

• De [onduidelijke tekst] bevindt zich tussen knooppunten 88 en 46. Grenspaal nr. 155 genaamd "Grazed Stone". markeert de verdeling van een gebied dat eeuwenlang als gemeenschappelijk weidegebied werd gebruikt door Nederlandse en Duitse boeren.
• De [onduidelijke tekst] bevindt zich tussen knooppunten 11 en 89. Grenspaal nr. 156De zogenaamde "Verdwijnsteen" markeert het drielandenpunt tussen de provincie Drenthe, het graafschap Bentheim en de regio Emsland. Wat deze grenssteen zo bijzonder maakt, is zijn bewogen geschiedenis: koeien gebruikten hem als schuurplek tijdens het grazen en stootten hem omver. Tegenwoordig staat hij aan de Nederlandse kant van de Grenzaa/Schoonebeekerdiep en vervangt hij een van de moderne dubbele grensstenen.
• Tussen knooppunten 98 en 63 staat de Grenspaal nr. 160 ik. Door zijn “verborgen” locatie, vergeleken met de meer noordelijke Grensstenen nr. 160 III (tussen knooppunt 63 en 85) en Nr. 160 V De stenen tussen knooppunten 85 en 67 zijn het best bewaard gebleven. Andere stenen uit deze reeks zijn volledig verdwenen en vervangen door gele plastic palen.
• De “Hernoemde Steen” Het draagt ​​twee nummers: het historische nummer staat in de zandsteen gegraveerd. 160III Gegraveerd. Op het later aangebrachte metalen plaatje staat het huidige nummer. 160 VDeze naamswijziging was noodzakelijk vanwege nieuwe eisen voor de grensafbakening in dit complexe gebied. Onze tipMeer informatie over de oorspronkelijke functie van de tussenstenen is te vinden na het scannen van de QR-code bij het betreffende informatiepunt.
• Na het oversteken van de grens tussen Zwartemeer en Hebelermeer fiets je in de buurt van knooppunt 16 bij Grenspaal nr. 163 De "Verandersteen" markeert (als enige overgebleven van de oorspronkelijke 13 stenen) het verdrag dat in 1764 werd gesloten betreffende het verloop van de staatsgrens tussen de Staten-Generaal der Nederlanden en het Prinsbisdom Münster.
• De Grenspaal nr. 165 (Tussen knooppunten 69 en 90) op de Schwartenberg bij Lindloh markeert de "Verbrokkelde Steen" een grens die slechts zo'n 250 jaar geleden werd getrokken en tegenwoordig nauwelijks nog een rol speelt. Er ontstond een levendige grenshandel. Smokkelaars maakten veelvuldig gebruik van de route door het Bourtanger-veen. De kogelgaten in de grenssteen getuigen echter niet van spectaculaire smokkeljachten, maar eerder van schietoefeningen door douanebeambten midden in het desolate landschap.